Πράσινα φοράει ο ένας, πράσινα και ο άλλος. Ο παίκτης του Λεβαδειακού, δεν αξίζει να διαβάσει μια συνέντευξη που θα κρατήσει για να την δώσει στα παιδιά του να την διαβάσουν στο μέλλον;
Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, τα 11 γκολ του Μπάρκογλου, λάμπουν περισσότερο από αυτά του Γάλλου. Τα πέτυχε χωρίς να έχει την υποστήριξη ενός Νίνη, ενός Κατσουράνη, ενός Σαλπιγγίδη, ή ενός Ζιλμπέρτο Σίλβα. Δεν τον επευφημούν χιλιάδες οπαδοί στην εξέδρα, αλλά μια χούφτα φίλοι του, με τους οποίους θα πιει μετά τον αγώνα καφέ στην Πλατεία της Λιβαδειάς.
Δεν διεκδικεί πριμ, που θυμίζει το έλλειμμα του ελληνικού κράτους , αλλά παλεύει να σώσει τον Λεβαδειακό, για να εξασφαλίσει τον μισθό του που θυμίζει το ύψος των «σπρεντ» με τα οποία δανείζεται η Ελλάδα. Δεν πρόκειται να συγκινήσει τον Ρεχάγκελ και να κληθεί στην Εθνική εν όψει Μουντιάλ. Το θέμα είναι να το δει από την τηλεόραση χωρίς τα καλοκαιρινό άγχος ότι δε θα βρει ομάδα και θα γίνει… ξεμπάρκογλου.
Κι όμως. Σκοράροντας αφειδώς, έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις επιδόσεις του Ντιόγο των 10 εκατ. ευρώ. Για να φτάσει την αξία του Βραζιλιάνου και για να πλησιάσει τις ετήσιες αποδοχές του 1.000.000, θα πρέπει να σκοράρει συνεχώς σε 10 ζωές ο Μπάρκογλου. Ξεπέρασε τον Μήτρογλου, που έχει ρήτρα 8 εκατ. στο συμβόλαιό του.
Μετά από όλα αυτά, θα συμφωνείτε ότι κάθε γκολ του Μπάρκογλου, μετράει για δύο του Σισέ. Οπότε ο μέσος του Λεβαδειακού ηθικά είναι πρώτος σκόρερ στη Σούπερ Λίγκα. Το χάρισμα της αίσθησης του γκολ που τον διακρίνει, είναι σπανιότατο για ποδοσφαιριστή που δεν είναι καν επιθετικός.
Το απέδειξε σε όλες του τις ομάδες ως τώρα. Στον Αρη, τον Ακράτητο, το Αιγάλεω, την Ξάνθη, την Καλαμαριά, τον Πανιώνιο, τον Λεβαδειακό. Μοίρασε κατά καιρούς σε όλες, φιλιά της ζωής. Είναι… γιατρός χωρίς σύνορα. Συνολικά, στην Α’ Εθνική μετράει 56 γκολ σε 204 συμμετοχές. Το λέει η ψυχή του.
Ποιος τα ξέρει όλα αυτά; Και (κυρίως) ποιος τα υπολογίζει; Ο Μπάρκογλου ήταν είναι και θα είναι ένας υποτιμημένος ποδοσφαιριστής που είχε την ατυχία οι οπαδοί όλων των ομάδων στις οποίες αγωνίστηκε, να μην γεμίζουν ούτε το Μέγαρο Μουσικής.
Το ταλέντο όμως δεν θα έπρεπε να μετριέται με τις ζητωκραυγές της εξέδρας. Ούτε με τον χώρο που αφιερώνουν στις ομάδες οι εφημερίδες. Τα μονόστηλα μπορούν να κρύβουν «λαβράκια» και τα «σαλόνια»… κοκοβιούς.
http://www.siriosfm.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου